Генерацијата која порасна со телефони, социјални мрежи и cloud-сервиси ги враќа аналогните навики на работните маси. Причината, сепак, не е само носталгија. За дел од вработените, хартијата станува начин полесно да се концентрираат, да направат дистанца од непрекинатите известувања и повторно да почувствуваат дека работниот простор им припаѓа ним.
Тетратката како одговор на дигиталниот замор
Џеси Леј, HR професионалец со кого разговарал Business Insider, за време на состаноците сè почесто користи Post-it ливчиња наместо секоја информација да ја запишува во Google Docs. Тој вели дека пишувањето со рака му помага подобро да го следи разговорот и да ги запомни информациите, додека малите ливчиња ги користи и за потсетници, скици и цртежи за време на паузите.
Неговиот пример не е единствен.
Истражувањето на добавувачот на канцелариски материјали Quill, кое го пренесува Business Insider, покажало дека дури 94 отсто од испитаниците од Ген З и милениумската генерација повеќе уживаат физички да пречкртаат завршена обврска на хартија отколку дигиталната задача да ја означат како завршена. Околу една третина од учесниците навеле и дека постојаниот прилив на е-пошта, Slack пораки и Teams известувања ги тера да посакаат поедноставни, аналогни начини на работа.
Уште поинтересен е податокот дека 56 отсто од припадниците на Ген З би оставиле Post-it порака на колега наместо да му испратат директна дигитална порака.
Со други зборови, генерацијата која речиси целиот живот комуницира преку екрани почнува да бара мали паузи од нив.
Не сакаат каква било тетратка
Враќањето кон хартијата не значи нужно и враќање кон најевтиниот канцелариски прибор.
Според податоците што Quill ги споделил со Business Insider, помладите купувачи сè почесто избираат поквалитетни тетратки, шарени подлоги за биро, поскапи пенкала и други предмети кои му даваат личен печат на работниот простор. Речиси една четвртина од испитаниците од Ген З и милениумската генерација изјавиле дека квалитетниот канцелариски прибор може да влијае врз нивната мотивација исто колку и новата технолошка опрема.
Трендот има и поширока пазарна димензија. Глобалниот пазар на луксузен прибор за пишување и премиум канцелариски материјали се проценува на околу 4,53 милијарди долари во 2026 година, во споредба со 4,33 милијарди долари една година претходно.
Тоа покажува дека тетратката, планерот или доброто пенкало повеќе не се само практични предмети. Сè почесто стануваат дел од личниот стил, слично како маската за телефон, слушалките или облеката.
Ген З сака биро кое може да го нарече свое
Аналогниот тренд е поврзан и со уште еден проблем во современите канцеларии – чувството на привременост.
Hot-desk моделите, односно канцелариите во кои вработените секој ден можат да седат на различно место, требаше да донесат флексибилност и поефикасно искористување на просторот. Но дел од младите вработени сакаат токму спротивното: свое, постојано биро кое можат да го персонализираат.
Калвин Ли, вработен во компанијата Crunchyroll во Сан Франциско, вели дека можноста да има свое работно биро му го олеснува прифаќањето на работата од канцеларија. Неговиот простор е исполнет со предмети поврзани со аниме, видеоигри и поп-култура, заедно со работи кои секојдневно ги користи.
Поентата не е само во декорацијата.
Сопственото биро може да даде чувство на континуитет и припадност кон просторот во кој вработениот поминува часови во текот на неделата. Тоа може да биде особено важно во период кога компаниите повторно инсистираат на почесто доаѓање во канцелариите.
Враќањето во канцеларија можеби почнува со Post-it ливче
Леа М. Омилион-Хоџс, професорка која се занимава со комуникација и лидерство на Western Michigan University, смета дека персонализираните тетратки, стикери и уредените бироа откриваат нешто пошироко за односот на Ген З кон работата. Младите вработени помалку ја прифаќаат идејата дека постои само еден „правилен“ начин на работа и почесто се обидуваат да најдат систем кој им одговара на нивните потреби.
За работодавците, тука можеби постои едноставна лекција.
Враќањето на вработените во канцелариите не мора да зависи само од големи бенефиции, скапи ентериери или нова технологија. Понекогаш чувството дека вработениот има свое место, дека може да го персонализира и дека не мора секоја задача да ја завршува преку уште една апликација може да направи поголема разлика од очекуваното.
Парадоксот е очигледен: колку работната средина станува подигитална и повеќе се потпира на вештачка интелигенција, толку дел од најмладите вработени повеќе го ценат она што не бара полнач, корисничка сметка или интернет конекција.
Иднината на работата можеби е во вештачката интелигенција, но изгледа дека на бирото покрај неа сепак ќе има место и за една обична тетратка.