Не е тајна дека многумина секојдневно си заминуваат од работа со чувство дека „веќе не оди“, дека шефот е проблемот, условите се лоши, платата недоволна.
Но исто така е факт дека секој следен работодавач може да биде уште полош избор, а ризикот наредните месеци да поминат во неизвесност, со телевизорот како единствен „колега“, е реален и многу присутен.
„Оставката не е чин на храброст сама по себе, туку финансиска и психолошка калкулација“, велат познавачите на пазарот на труд.
Првата и најприземна дилема секогаш е истата – од што ќе се плаќа киријата.
Во земја каде што значаен дел од платата оди кај газдата, а не во заштеда, напуштањето на сигурен приход без јасен план може брзо да се претвори во товар.
Некои излез гледаат во делење стан, други во враќање кај родителите, барем привремено. Не е идеално, ама се преживува.
Потоа доаѓа прашањето што ретко кој сака гласно да си го постави – како точно ќе се заработуваат пари. Без илузии, велат економските аналитичари, периодот без работа подразбира откажување од патувања, нова облека, излегувања.
Не значи дека животот застанува, но се стега. Привремени ангажмани, хонорарна работа, сезонски или викенд-работи често се единствениот мост меѓу две „постојани“ вработувања. И да, не е гламурозно, ама плаќа сметки.
Многу често се потценува и значењето на препораките.
„Луѓето си заминуваат лути и затвораат врати, а после се чудат зошто никој не им се јавува“, објаснуваат експертите за човечки ресурси.
Дури и кога односот со шефот е нарушен, постојат колеги, поранешни надредени, менаџери кои знаат што сте работеле и како. Две искрени препораки знаат да вредат повеќе од десет испратени биографии.
Без заштеда, велат финансиските советници, секој ден без работа е извор на стрес. И не, симболични суми не се сметаат.
Ако нема барем неколку месеци „воздушен џеб“, можеби е попаметно да се остане уште кратко, да се скратат трошоци, да се носи ручек од дома, да се побара дополнителна работа. Малку по малку… знаете како оди.
Посебна тежина имаат кредитите. Потрошувачки, станбени, автомобилски – тие не исчезнуваат со отказот.
Пред таков чекор, препораката е јасна: разговор со банката. Искусните велат дека финансиските институции често имаат слух за клиенти кои редовно плаќале, но само ако навреме се јават. Чекањето ретко носи добро.
Во последните години, и начинот на кој се користат социјалните мрежи стана фактор. Професионално уреден профил може да отвори врата, непромислена објава може тивко да ја затвори.
„Луѓето забораваат дека интернетот памети“, предупредуваат комуникациските експерти.
И на крај, можеби најнезгодното прашање – прилагодливоста. Повеќето се навикнати на работно време, на рутина, на сигурност.
Барањето работа од дома, со постојано освежување на мејлот, е сосема поинаква психолошка игра. Некои ја поднесуваат, други… па, не баш.
Но ако одлуката е донесена, ако целта е подобра работа или барем помалку лоша, тогаш нема назад. Времето си оди, шансите доаѓаат и заминуваат, а храброста без план знае да биде скапа лекција.