Скопје беше еден од главните индустриски центри. „Алкалоид“ произведуваше лекови, козметика и хемиски производи, „Европа“ чоколади, бонбони и наполитанки, а „Жито Лукс“ леб, брашно и други пекарски производи. Од Скопската пиварница излегуваше „Скопско“, додека „ОХИС“ произведуваше детергенти, средства за чистење, козметика и различни хемиски производи.

Во фабриката „11 Октомври“ се произведуваа автобуси и различни видови возила, а „МЗТ“ беше познат по машините, алатите и индустриската опрема. „Железара Скопје“ произведуваше челик и метални производи, додека „Стаклара“ – стаклена амбалажа и други производи од стакло. Мебел и производи од дрво изработуваше и познатата „Треска“.

Штип беше срцето на македонската текстилна индустрија. „Македонка“ и „Астибо“ произведуваа ткаенини, женска и машка облека, костуми, палта и модни парчиња што се продаваа низ цела Југославија. Тетово го имаше „Тетекс“, Битола „Битолатекс“, а текстилни фабрики работеа и во Велес, Прилеп, Делчево и во други градови. Македонија во тоа време важеше за значаен текстилен центар во Југославија.

Прилеп беше препознатлив по Тутунскиот комбинат, но и по „Витаминка“, каде што се произведуваа грицки, чоколади, бонбони и други прехранбени производи. Од овој град потекнува и „Стоби флипс“, производ што подоцна стана еден од најпознатите македонски брендови.

Кавадарци и Тиквешијата беа познати по производство на грозје, вино и земјоделски производи. Винарската визба „Тиквеш“ произведуваше вина што се продаваа низ Југославија и се извезуваа надвор од неа. Овошје, зеленчук, сокови, конзервирана храна и земјоделски производи се произведуваа и преработуваа во повеќе македонски комбинати.

Во Велес работеше „Порцеланка“, каде што се произведуваа чинии, филџани, сервиси и други производи од порцелан. Градот беше познат и по Топилницата и металната индустрија. Во Куманово се произведуваа чевли, текстил, метални производи и земјоделска механизација, а во Битола, меѓу другото, се произведуваа и фрижидери.

Македонија имаше и силна металуршка и рударска индустрија. Се произведуваа олово, цинк, никел, феролегури, бакар и челични производи. Комбинатите „Злетово“, „Југохром“, „Фени“ и рудникот „Бучим“ беа дел од големиот индустриски систем на тогашната држава.

Од Социјалистичка Република Македонија на југословенскиот пазар пристигнуваа:

• лекови и козметика;
• чоколади, бонбони и наполитанки;
• леб, брашно и прехранбени производи;
• пиво, вино и сокови;
• тутун и цигари;
• облека, ткаенини и обувки;
• мебел, стакло и порцелан;
• автобуси, машини и индустриска опрема;
• челик и други метални производи;
• фрижидери и апарати за домаќинство.

Тоа беше време кога фабриките не беа само работни места. Тие беа симболи на градовите и извор на гордост за цели генерации. Во нив работеа илјадници луѓе, а производите со ознаката „Произведено во СР Македонија“ се продаваа низ цела Југославија и во странство.

Денес дел од овие компании сè уште постојат, други продолжија под нови имиња, а многу од нив останаа само во сеќавањата на поранешните работници и потрошувачи.

Кој македонски производ од тоа време вие најмногу го паметите?