Трошоците не се исти за сите. За некој ученик училиштето е на неколку минути пеш, додека друг секој ден користи автобус или патува од друго населено место. Само превозот затоа може да направи голема разлика во месечниот буџет.
И ужината лесно се претвора во поголем трошок. Еден сендвич, кифла, сок или вода можеби не изгледаат многу, но ако се купуваат секој ден, сумата на крајот од месецот брзо расте. Ученикот што носи храна од дома има значително помал дневен трошок.
Тука се и школските обврски – тетратки, пенкала, печатење, материјали за проекти, книги и други ситници. Иако не се купуваат секој ден, во одредени периоди можат да бидат сериозен дополнителен трошок.
А потоа доаѓа делот што најчесто не може да се стави под „неопходно“, но е важен за средношколскиот живот – дружењето. Кафе после училиште, брза храна, кино, роденден или излегување со пријателите се трошоци кои зависат од навиките и можностите на секој ученик.
Дополнително, некои средношколци имаат трошоци за мобилен телефон, козметика, фризер, облека, обувки или други лични потреби.
Затоа, не постои универзална сума која му е потребна на секој средношколец. Разликата може да биде голема во зависност од градот, превозот, тоа дали храната се носи од дома, семејниот буџет и начинот на кој ученикот ги троши парите.
Едно е сигурно – неколку стотини денари можат да исчезнат многу брзо кога секојдневно има трошоци.
Затоа фиксен неделен или месечен џепарлак може да биде и практичен начин младите уште од средно да научат да планираат буџет, да штедат и да разликуваат што навистина им треба од она што едноставно го сакаат.