Како примери ги наведува земји и региони како Јамајка, Малдивите и Бали, кои во голема мера зависат од туризмот, но не се меѓу најбогатите економии. Според него, дури и примерите како Монако и Андора имаат специфични даночни и финансиски услови кои не можат лесно да се пресликаат.
Хрватска како пример
Јукиќ ја посочува Хрватска како доказ дека туризмот има свои граници. За да достигне БДП по жител сличен на Швајцарија, земјата би требало да има околу 1,93 милијарди туристички ноќевања годишно, што е практично невозможно.
Иако Хрватска во 2025 година имала околу 85,6 милиони ноќевања на странски туристи, тоа не е доволно за значително приближување до најбогатите европски економии.
Туризмот има ограничувања
Главниот проблем е што многу туристички работни места имаат ограничен простор за автоматизација и раст на продуктивноста. Во исто време, туризмот зависи од ограничени ресурси – плажи, простор, недвижности и работна сила.
Дополнително, секторот е исклучително чувствителен на кризи како пандемии, војни и економски рецесии.
Затоа, според Јукиќ, земјите не треба да се потпираат само на туризмот, туку да инвестираат во производство, технологија, иновации и претприемништво.
Туризмот може да биде важен дел од економијата, но за долгорочно богатство потребни се и индустрии што создаваат висока додадена вредност.