Некои професии носат стабилност, сигурност, па дури и престиж. Но зад затворени врати, приказната често е поинаква. Доаѓаш дома доцна, телото ти е истрошено, главата полна. Партнерот чека. Или веќе не чека. И тука почнуваат пукнатините.
Работите со ноќни смени се на врвот на листата. Медицински персонал, обезбедување, работници во фабрики што не запираат. Телото едноставно не знае кога да се одмори. Биолошкиот часовник се распаѓа.
„Луѓето што работат ноќе често губат контакт со партнерот, не само физички, туку и емотивно“, велат познавачи на оваа тема.
Се разминуваат во време. Во енергија. Во желба.
Потоа доаѓаат работите со висок стрес. Банкарство, продажба со таргети, маркетинг агенции, менаџерски позиции каде што секој ден е трка. Телото постојано е во аларм. Адреналин, кортизол… не е комбинација што оди рака под рака со интимност.
„Кога мозокот е во режим на преживување, телото не размислува за блискост“, објаснуваат експерти.
И тука нема многу простор за романтика.
Физички тешките професии се друга приказна. Градежништво, транспорт, магацини. По 10 часа работа, телото бара само едно нешто – кревет. Но не оној дел од креветот што подразбира блискост. Туку сон. Длабок, тежок, без прекини.
„Заморот е најголемиот непријател на сексуалната желба“, велат познавачи. И не грешат.
Интересно е што и работата од дома, која многумина ја гледаат како спас, има своја темна страна. Границата меѓу работа и приватен живот се брише. Компјутерот е секогаш тука. И телефоните. Пораките стигнуваат во секое време.
„Кога работата влегува во домот, интимноста излегува низ врата“, коментираат аналитичари. И тоа не се случува одеднаш. Полека е. Речиси незабележливо.
Професиите што бараат постојано патување исто така оставаат трага. Возачи, комерцијалисти, луѓе во меѓународни компании. Хотелски соби, аеродроми, километри автопат. Партнерите се гледаат ретко. А кога ќе се видат… често веќе има дистанца. Не само физичка.
Има и една категорија што ретко се спомнува. Креативните професии. Новинари, уметници, луѓе што работат под рокови и инспирација. Работата не завршува во 16 часот. Таа оди со тебе дома. Во глава. Во мисли.
„Кога не можеш да се исклучиш, не можеш ни да се препуштиш“, велат познавачите. И тоа е проблем.
Но најголемиот удар не доаѓа од самата работа. Доаѓа од тоа што луѓето молчат. Не зборуваат. Не признаваат дека се уморни, дека немаат желба, дека нешто не функционира. Се оттурнуваат еден од друг, а не знаат зошто. Или се прават дека не знаат.
Сексуалниот живот не исчезнува преку ноќ. Не се гаси како светло. Се троши, малку по малку. Ден по ден. Со секое „ај утре“, со секое „не сум расположен“, со секое доаѓање дома без збор.
И тука нема едноставно решение. Не можеш секогаш да ја смениш работата. Но можеш да го препознаеш проблемот. Да зборуваш. Да оттурнеш барем мал дел од стресот надвор од домот. Да оставиш простор за нешто што не се мери во часови, ни во пари.
Зашто на крајот, не е проблемот што работата те изморила. Проблемот е кога ќе ти го земе и она малку време што требало да биде само ваше.
Извор:denar.mk