Но зад неговиот необичен изглед се крие уште почудна биологија.
Октоподот навистина има три срца
Две од срцата имаат задача да ја испраќаат крвта кон жабрите, каде што таа се збогатува со кислород.
Третото ја испраќа оксигенираната крв низ остатокот од телото.
Но приказната станува уште почудна кога октоподот ќе почне да плива.
Тогаш работата на главното срце се менува, што е една од причините поради кои овие животни често претпочитаат да се движат по морското дно наместо постојано да пливаат.
А крвта му е сина
Нашата крв е црвена поради хемоглобинот – молекула богата со железо која го пренесува кислородот.
Октоподите користат поинаква молекула – хемоцијанин, која содржи бакар.
Кога ќе се врзе со кислород, таа добива синкава боја.
Овој систем е добро приспособен за условите во кои живеат многу видови октоподи, вклучително и студени морски средини со помалку кислород.
Значи „сината крв“ кај нив не е метафора.
Навистина е сина.
Повеќе од половина од невроните не се во централниот мозок
А сега доаѓа можеби најинтересниот дел.
Октоподот има централен мозок, но неговиот нервен систем е многу подецентрализиран во споредба со нашиот.
Огромен број неврони се распоредени низ неговите осум раце.
Тоа им овозможува на рацете да обработуваат голем дел од сензорните информации локално и да изведуваат сложени движења без секој најмал чекор да мора да биде управуван од централниот мозок.
Затоа понекогаш популарно се вели дека октоподот има „девет мозоци“.
Тоа не е буквално точно – има еден централен мозок – но секоја рака поседува исклучително развиена нервна мрежа.
Неговите пијавки можат и да „вкусуваат“
За нас допирот и вкусот се прилично различни сетила.
Кај октоподот границата е почудна.
Пијавките на неговите раце содржат рецептори кои му помагаат да добива хемиски информации за предметите што ги допира.
Додека ја истражува карпата или потенцијалната храна, октоподот на некој начин истовремено ја допира и хемиски ја „испитува“ околината.
Може да исчезне пред вашите очи
Камуфлажата на октоподите е посебна приказна.
Во кожата имаат специјализирани структури со кои можат многу брзо да ја менуваат бојата и изгледот на површината на телото.
Еден момент може да биде светол.
Следниот – темен.
Може да се вклопи со песок, камења или корали, а некои видови можат да создадат и визуелен впечаток на поинаква текстура на кожата.
Сето тоа може да се случи за неверојатно кратко време.
И се доволно паметни да ни создаваат проблеми
Во контролирани услови октоподите покажале способност да отвораат садови, да решаваат различни задачи и да учат од искуството.
Познати се и по нивната љубопитност.
А во аквариумите понекогаш токму таа интелигенција им создава главоболки на луѓето што се грижат за нив – октоподите се познати како исклучително вешти „бегалци“.
Немаат коски, па ако нивниот клун може да помине низ некој отвор, голем дел од телото може да го следи.
Мала дупка што за човек изгледа невозможна?
За октоподот може да биде излез.
Суштество кое изгледа како природата да експериментирала
Три срца.
Сина крв.
Осум неверојатно чувствителни раце.
Способност за камуфлажа.
Интелигенција која со децении ги фасцинира научниците.
И тело кое може да се протне низ отвори што изгледаат премали за него.
Сè тоа постои во едно животно.
Можеби затоа октоподот ни изгледа толку „вонземски“ – не затоа што не припаѓа на Земјата, туку затоа што покажува колку различни решенија може да измисли еволуцијата за живот на истата планета.