Замислете дека имате важен состанок на работа, а училиштето во исто време организира приредба во 10 часот. Следуваат пораки за потпишување документи, уплати, материјали за проект и родителска средба закажана веднаш по работното време.
Прашањето е едноставно: како да се постигне сè кога не секој родител има флексибилно работно време?
Родителите не можат секогаш да ја напуштат работата
Не секој може да излезе од работа за да присуствува на училишен настан. За вработените во продавници, фабрики, болници и угостителски објекти, заминувањето порано може да значи губење заработка или проблеми со работодавачот.
Сепак, распоредот на училишните активности понекогаш остава впечаток дека во секое семејство има некој што може да биде достапен во секој момент.
Проблемот не е во тоа што училиштата бараат вклученост од родителите, туку кога таа вклученост се изедначува со постојана достапност.
Невидливиот товар на родителството
Покрај присуството на настаните, некој мора да ги следи известувањата, да ги памети роковите, да набавува материјали и да ги организира обврските на детето. Оваа работа често останува незабележана, но станува очигледна кога нешто ќе се заборави или не успее да се заврши.
Во многу семејства, токму мајките го носат најголемиот дел од овој ментален товар. Од нив се очекува истовремено да бидат успешни на работа, да ги следат училишните обврски и да се грижат за домаќинството.
Но, ниту најдобрата организација не може да реши ситуација во која две важни обврски се случуваат во исто време.
Отсуството не значи незаинтересираност
На децата им значи кога родителите присуствуваат на важни настани. Но, постои разлика меѓу родител кој не сака да учествува и родител кој едноставно не може да го напушти работното место.
Ако присуството на секоја приредба се претвори во мерило за добро родителство, семејствата со помалку флексибилни работни услови се соочуваат со дополнителен притисок и чувство на вина.
Грижата за детето не треба да се мери според тоа колку слободно време има родителот. Љубовта и заинтересираноста се покажуваат и преку секојдневната поддршка, разговорите и грижата за неговиот развој.
Што може да се промени?
Навременото најавување на активностите, помалку промени во последен момент и можноста за алтернативни термини за разговор со наставниците би им помогнале на многу семејства полесно да ги усогласат обврските.
Исто така, училишните проекти треба да бидат прилагодени на возраста и способностите на децата, без да бараат прекумерно време и ангажман од родителите.
На крајот, на децата им е потребен родител кој ги слуша, ги поддржува и учествува во нивниот живот колку што може — а не родител кој постојано се чувствува виновен затоа што не може да биде на две места истовремено.