Сонувањето е нормален дел од спиењето, а соништа можат да се појават во различни фази од ноќта. Најживописните и најнеобичните најчесто ги поврзуваме со REM фазата, период во кој активноста на мозокот е висока, а очите брзо се движат под затворените очни капаци.
Прашањето, тогаш, не е само зошто сонуваме, туку зошто некои соништа остануваат со нас, а други исчезнуваат неколку секунди по будењето?
Моментот кога ќе се разбудите може да направи голема разлика
Една од причините е едноставна: кога сте се разбудиле во однос на циклусот на спиење.
Ако будењето се случи за време на сон или непосредно по него, поголема е веројатноста делови од сонот да останат во краткорочната меморија. Ако продолжите да спиете, споменот може брзо да исчезне.
Затоа понекогаш среде ноќ можеме јасно да се сетиме на неверојатно детален сон, а следното утро да знаеме само дека сме сонувале „нешто чудно“.
Соништата исчезнуваат изненадувачки брзо
Веројатно ви се случило веднаш по будењето да знаете што сте сонувале, а само неколку минути подоцна да не можете да се сетите речиси на ништо.
Сеќавањето на сонот е прилично кревко. Ако веднаш станеме, го земеме телефонот, почнеме да размислуваме што треба да направиме или вниманието ни го привлече нешто друго, мозокот брзо преминува на новите информации.
И приказната која пред само една минута изгледала неверојатно јасно почнува да исчезнува.
Зошто некои луѓе ги паметат почесто?
Разликата може да биде поврзана и со тоа колку внимание им посветуваме на соништата.
Луѓето кои често размислуваат за нив, ги раскажуваат или ги запишуваат веднаш по будењето полесно можат да го задржат споменот. Тоа не мора да значи дека тие сонуваат повеќе од другите – туку едноставно почесто го „фаќаат“ сонот пред да исчезне.
Кратките будења во текот на ноќта исто така можат да играат улога, бидејќи создаваат момент во кој содржината на сонот може полесно да остане запаметена.
Може ли да научиме подобро да ги паметиме?
Еден од наједноставните начини е да не скокнете веднаш од кревет кога ќе се разбудите.
Неколку секунди останете мирни и обидете се да се сетите: каде бевте, кој беше со вас, што се случуваше непосредно пред да ги отворите очите?
Дури и една мала слика – улица, лице, соба или чувство – понекогаш може да го „повлече“ остатокот од приказната.
Некои луѓе водат и дневник на соништа и веднаш по будењето запишуваат неколку реченици. Со текот на времето може да забележат дека се сеќаваат на повеќе детали, едноставно затоа што создале навика да им обрнуваат внимание.
А што ако никогаш не се сеќавате на нив?
Тоа само по себе не значи дека не сонувате.
Можно е сонот едноставно да не се зачувал доволно долго во меморијата за подоцна да можете да го раскажете. Затоа чувството „јас никогаш не сонувам“ почесто значи „јас ретко се сеќавам на моите соништа“.
Можеби токму тоа е и најчудниот дел од сонувањето: секоја ноќ мозокот може да создава цели места, луѓе и приказни кои ни изгледаат сосема реално – а до појадокот од нив понекогаш не останува ништо.