Разликата не е секогаш во дисциплината. Често е во начинот на кој го проценуваме времето.
„Ќе ми требаат само пет минути“
Една од најчестите причини за доцнење е потценувањето на малите задачи.
Туширањето можеби навистина трае десет минути. Но, тука се изборот на облека, сушењето на косата, барањето паричник, полнењето шише со вода, проверката дали сме го исклучиле шпоретот и оние „само уште две минути“ на телефонот.
Секоја од овие активности изгледа незначително сама по себе, но заедно лесно можат да додадат уште 15 или 20 минути.
Луѓето кои ретко доцнат обично не пресметуваат само колку трае главната задача. Тие несвесно оставаат простор и за сè што може да се случи помеѓу.
Не планираат да стигнат точно навреме
Ако треба да бидете на работа во 9:00, а патувањето трае 20 минути, тргнувањето во 8:40 звучи сосема логично.
Сè додека нема гужва.
Или додека не сфатите дека сте заборавиле нешто.
Или додека не чекате пет минути за лифт.
Токму затоа луѓето кои најчесто пристигнуваат навреме не го планираат пристигнувањето во последната можна минута. Тие оставаат мала временска резерва.
Наместо целта да биде „да стигнам во 9:00“, таа станува „да бидам таму во 8:50“.
На тој начин, неочекуваните пет или десет минути повеќе не значат автоматско доцнење.
Ги подготвуваат малите работи однапред
Облеката подготвена од вечерта, чантата на едно место, наполнет телефон, клучевите покрај вратата.
Ниту една од овие навики не изгледа спектакуларно, но токму малите одлуки што не мора да ги носиме наутро можат да направат огромна разлика.
Утрото честопати не го губиме времето на една голема работа, туку на десет мали.
„Каде ми се клучевите?“
„Што да облечам?“
„Каде го оставив полначот?“
„Само да проверам една порака.“
И одеднаш поминале 15 минути.
Не се обидуваат да завршат „уште само нешто“
Веројатно најопасната реченица кога брзаме е: „Имам уште пет минути, ќе завршам само ова.“
Ќе одговориме на еден мејл. Ќе ги ставиме садовите во машина. Ќе провериме нешто на Instagram. Ќе ја средиме косата уште малку.
Проблемот е што ретко точно проценуваме колку ќе трае тоа „само нешто“.
Луѓето кои пристигнуваат навреме почесто имаат јасна точка кога подготовката завршува и треба да се тргне – дури и ако останала некоја ситница што би можела да се заврши.
Точноста можеби е помалку карактер, а повеќе систем
Лесно е луѓето кои постојано доцнат да се прогласат за неодговорни, а оние кои секогаш стигнуваат навреме за исклучително дисциплинирани.
Но, секојдневието е малку покомплицирано.
Честопати разликата се крие во неколку едноставни навики: реално проценување на времето, оставање простор за непредвидени ситуации и намалување на бројот на одлуки што треба да ги донесеме непосредно пред да излеземе од дома.
И можеби најважното – луѓето кои никогаш не доцнат не планираат да стигнат навреме. Тие планираат да стигнат малку порано.