Прашањето не е дали има такви цени – има. Прашањето е: вреди ли?
А таму, на кејот, со поглед кон езерото, логиката станува поинаква.
Седиш на маса што буквално „гледа“ во Охридско Езеро. Туристите поминуваат, сонцето паѓа на вода, чамци се нишаат во далечина. Тишината е ретка. Амбиентот – скап. И тоа се наплатува.
Угостителите не го кријат тоа. Напротив, некои отворено признаваат дека цената не е за кафето, туку за искуството. За столчето покрај езерото. За фотографијата што ќе ја ставиш на Инстаграм. За чувството дека си „негде“.
Но, не сите го голтаат тоа објаснување така лесно.
Дел од домашните гости реагираат. Велат: ако веќе плаќаме како во европски туристички центри, тогаш очекуваме и услуга на тоа ниво. А не секогаш ја добиваат. Кафето доаѓа брзо, но насмевката доцни. Сметката стигнува веднаш, ама впечатокот останува кисел.
Познавачи на туризмот велат дека ова е тенка линија. Охрид одамна се обидува да се позиционира како елитна дестинација, но без да го изгуби домашниот гостин. А токму ваквите цени знаат да оттурнат. Не туристот од странство – тој ќе плати и ќе продолжи. Туку човекот што доаѓа секое лето, со години.
И тука почнува вистинската дилема.
Дали е подобро да наплатиш едно кафе 180 денари од еден гостин… или да имаш тројца што ќе седнат, ќе нарачаат по 80 денари и ќе останат подолго?
Некои локали веќе го чувствуваат тоа. Полно е, но не секогаш со луѓе што трошат. Се седи долго, се нарачува малку. Парадокс на високите цени.
Од друга страна, има и гости што велат – вреди. Не доаѓаат секој ден. Доаѓаат еднаш, двапати во годината. И тогаш не бројат пари за кафе. Бројат моменти. За нив, тие 180 денари се дел од одморот. Од приказната што ќе ја раскажуваат.
И така, вистината останува некаде на средина.
Еспресото од 180 денари не е само кафе. Тоа е комбинација од локација, сезона, маркетинг и малку психологија. Ако го пиеш набрзина и гледаш во сметката – ќе ти биде скапо. Ако го пиеш полека и гледаш во езерото – можеби ќе ти се исплати.
Ама да не се лажеме. За 180 денари, барем треба да биде совршено. Барем.
Инаку, останува само горчлив вкус. Не од кафето. Од чувството дека некој ти наплатил повеќе отколку што си добил.