Чекаме петок како доказ дека неделата не била залудна. Чекаме подобро време за да почнеме да живееме поопуштено, подобри денови за да си дозволиме радост, поголема сигурност за да направиме чекор што одамна го чувствуваме. Така деновите минуваат во привремено живеење, а животот се одложува како нешто што допрва треба да започне.
Психолошки, ова не е мрзеливост ниту слабост, туку научен механизам. Мозокот сака јасни точки на олеснување. Петокот станува симбол за крај на притисокот, исто како што „подобро време“ или „подобар период“ стануваат замислени услови под кои животот конечно ќе биде дозволен. Истражувањата за мотивација покажуваат дека луѓето често го врзуваат чувството на благосостојба за надворешни околности, наместо за сопствени избори. Проблемот е што тие околности ретко доаѓаат токму како што сме ги замислиле.
Чекањето создава илузија на контрола. Ни дава чувство дека сме одговорни и разумни, дека не брзаме, дека „го чекаме вистинскиот момент“. Но зад тоа често стои страв. Страв дека ако почнеме сега, ќе се соочиме со сопствената неодлучност, со грешки, со фактот дека животот не нуди гаранции. Полесно е да се каже „кога ќе биде подобро“, отколку да се прифати дека подоброто не доаѓа без наше учество.
Невронауката го потврдува ова однесување. Кога постојано го одложуваме задоволството за иднина, мозокот се навикнува на режим на чекање. Радоста станува условна. Мирот станува привремен. Наместо да се гради стабилност во сегашноста, се живее во постојано исчекување. Со време, ова води кон чувство на празнина и замор, бидејќи телото никогаш не добива сигнал дека „сега е доволно безбедно“.
Чекаме петок, но петокот трае кратко. Чекаме подобри денови, но тие доаѓаат и поминуваат додека сме зафатени со преживување. Животот не се случува во големи пресврти, туку во мали дозволи што си ги даваме секој ден. Да се одмориме без вина. Да се израдуваме без причина. Да направиме чекор без целосна сигурност.
Моќта не е во тоа да се чека вистинскиот момент, туку да се препознае дека сегашниот момент е единствениот што навистина постои. Не затоа што е совршен, туку затоа што е жив. Кога престануваме да го одложуваме животот за подобро време, почнуваме да градиме внатрешна стабилност што не зависи од календарот, временската прогноза или туѓите услови. И токму тогаш, без голема најава, петокот престанува да биде спас, а деновите почнуваат да имаат сопствена тежина и смисла.