Во пракса, на голем дел од техничките станици низ државата кои немаат сопствено брокерско друштво за осигурување, клиентот не добива повеќе понуди, туку само една, поточно од осигурителната компанија со која техничкиот преглед има склучено договор. Тоа значи дека во моментот кога возачот ќе дојде да го регистрира своето возило, наместо да избере меѓу повеќе осигурители, му се нуди полиса од само една осигурителна компанија, без реална можност за споредба.
Ова отвора дилема дали ваквата практика е во духот на пазарната конкуренција и дали ги става граѓаните во подредена позиција. Особено ако се има предвид дека станува збор за задолжително осигурување, каде што изборот би требало да биде основно право, а не формалност.
Дополнителен слој на комплексност внесуваат правилата кои предвидуваат дека осигурителните компании не смеат да имаат свои филијали во непосредна близина на техничките станици, токму за да се спречи концентрација на продажбата на едно место. Сепак, на терен се применуваат модели кои формално ги почитуваат прописите, но суштински го заобиколуваат нивниот дух.
Еден од тие модели е ангажирање на вработени од самите технички станици со скратено работно време во осигурителна компанија. На тој начин тие добиваат овластување да издаваат полиси, користејќи пристап и лиценци обезбедени од осигурителот. На хартија, продажбата не ја врши техничката станица, туку лице поврзано со осигурителната компанија. Во реалноста, за клиентот разликата е незабележлива – понудата останува една.
Прашањето кое се наметнува е дали ваквиот систем остава простор за вистинска конкуренција. Кога клиентот не е информиран за алтернативите, не може ниту да донесе информирана одлука. А кога изборот е сведeн на една опција, пазарот практично престанува да функционира како пазар.
За дел од експертите, проблемот не е само во формалната законитост, туку во тоа што ваквата пракса создава затворен круг меѓу техничките станици и одредени осигурителни компании. Во такви услови, најчесто не победува најповолната понуда, туку најдобро позиционираниот договор.
Останува отворено прашањето дали институциите ќе го преиспитаат овој модел и дали ќе се постават појасни правила што ќе обезбедат реален избор за граѓаните. Затоа што регистрацијата на возило не е само административна процедура – таа е точка каде што секој возач треба да има право да одлучи што купува и од кого купува.
Во спротивно, ризикот е да продолжи праксата во која изборот постои само на хартија, додека во реалноста системот функционира по однапред утврдени правила, далеку од очите на јавноста.