Led Zeppelin IV е еден од најпознатите примери. „Stairway to Heaven“, „Black Dog“ и „Rock and Roll“ се неспорно легендарни песни, но останатите нумери не оставаат секогаш ист впечаток. Во споредба со похрабрите изданија на бендот, како „Led Zeppelin III“ и „Physical Graffiti“, четвртиот албум можеби не е нивниот најинтересен проект.
Слична критика може да се упати и кон Hotel California на Eagles. Насловната песна е музички феномен, но остатокот од албумот за дел од слушателите звучи премногу исполирано, предвидливо и без вистинскиот рокенрол дух.
Rumours на Fleetwood Mac има неколку совршени песни, меѓу кои „Dreams“ и „Go Your Own Way“, но целиот албум не е на исто ниво. И покрај легендарната приказна за односите меѓу членовите на бендот, дел од песните денес можат да звучат прилично безбедно и монотоно.
The Wall на Pink Floyd е уште еден амбициозен проект кој можеби е предолг. „Comfortably Numb“ и „Another Brick in the Wall“ се класици, но концептот од 26 песни за некои слушатели станува исцрпувачки. Албуми како „The Dark Side of the Moon“ и „Wish You Were Here“ имаат поконцизна и посилна целина.
Од поновата музика, Graduation на Kanye West беше дочекан како револуционерен поп-рап албум, но во споредба со неговите подоцнежни уметнички достигнувања, може да изгледа поповршно и покомерцијално.
folklore на Taylor Swift донесе интересна промена кон инди-звукот, но дел од критичарите сметаат дека албумот можел да има построга селекција на песните и помалку повторливи моменти.
Оспорувањето на ваквите „свети крави“ не значи дека тие немаат историска вредност. Напротив – нивното преиспитување може да покаже дека понекогаш најинтересните и најиновативните дела на големите уметници се токму оние кои не се најпознати.
А вие кој легендарен албум би го ставиле на листата на преценети?