Претседателот Емануел Макрон го нарече тоа „250 грама магија и совршенство во нашиот секојдневен живот“. На фотографијата што ја придружуваше публикацијата, момчето трча по улицата со багет под рака - фотографија направена од Вили Ронис, која денес делува како временска машина кон Франција каква што некогаш беше.
Но, зад таа романтична сцена, реалноста се менува тивко и неумоливо.
Лебот што ја хранеше нацијата
По Втората светска војна, Французите јадеа леб како основа за преживување - во просек до 700 грама по лице дневно. Лебот беше енергија, удобност, рутина. Денес, тој број се намали на околу 100 грама дневно. Помалку од половина багет. Не станува збор само за промена во исхраната. Станува збор за промена во начинот на живот.
Причините не се спектакуларни, но се постојани: луѓето јадат во движење, ручеците се пократки, вечерите се полесни.
Багетот, кој порано беше главен столб на секој оброк, станува додаток. Понекогаш дури и вишок. И тука е нова генерација потрошувачи, кои повеќе размислуваат за глутен, калории и „рамнотежа“ отколку за крцкава кора и топла срединка.
Сепак, приказната не завршува со исчезнување, туку со трансформација.
Во малите пекари низ Франција, пекарите се обидуваат да ја вратат душата на лебот. Еден од нив е Беноа Кастел, кој наместо класични багети нуди големи, рустични лебови „како во старите времиња“.
Неговата „pain du coin“ не е брза, не е практична, но е искуство. Долгорочна ферментација, природни квасци, локално брашно. Леб кој одзема време и кој пак дава вкус. Тоа е тивок бунт против индустријализацијата на храната, пренесува bizlife.rs.
Нова улога за стар симбол
Од „нешто што се зема здраво за готово“ во „нешто што се избира“. Станува ритуал, а не рутина.
Можеби најголемиот парадокс е што багетот доби најголемо признание токму во моментот кога луѓето најмалку го јадат. Но, можеби тоа е логично, бидејќи само кога нешто ќе почне да исчезнува, разбираме што навистина значи.
Во брзиот свет, багетот останува бавен. Во светот што се стандардизира, тој останува несовршен. Во светот што ги заборава ритуалите, тој ги потсетува. И затоа неговата иднина можеби не е во квантитет, туку во значење.
Извор:faktor.mk